Słuchaj co do Ciebie mówię!

Cześć!
Dzisiejszy post troszeczkę później niż zwykle. Mam ogrom pracy związany z zakończeniem roku. Wiadomo, w ostatnim tygodniu przed wystawianiem ocen jest największy nawał pracy. Na szczęście znalazłam chwilę czasu na napisanie posta. Myślę, że jego temat jest bardzo ważny i mało powszechny.

"Słuchać", a "słyszeć". 

Jakże podobnie brzmią te dwa słowa. Jeśli się głębiej nie zastanawiamy nad ich dosadnym tłumaczeniem, możemy je uznać za synonimy. Niestety tak nie jest.

Często zauważam pewną istotną barierę komunikacyjną. Ludzie się słyszą, ale nie słuchają, więc jak mają się poznawać i uczyć odpowiednich reakcji, empatii, zrozumienia?

Wtem, jaka jest między nimi różnica?

Słyszeć - odbierać dźwięki czyjegoś głosu, wiedzieć, że mówi, nie reagować.

Słuchać - odbierać dźwięki czyjegoś głosu i myśleć o tym o czym mówi, a następnie reagować.

Teraz widoczna jest różnica prawda? 

Pewnie niejednokrotnie czuliście się "zlani" podczas gdy mówiliście coś - dla Was - istotnego, pomiędzy wersami szukaliście zainteresowania, a osoba, z którą rozmawialiście (a właściwie osoba słuchająca jednostronnej rozmowy) nie reagowała lub lekceważąco powiedziała coś w stylu "mhm". Nie miłe uczucie prawda? A teraz zastanówcie się, czy Wy nie robicie czegoś podobnego. Niestety czasem zdarza nam się to nieświadomie, ponieważ np. jesteśmy zmęczeni lub znudzeni gadatliwą osobą. Zastanawiam się tylko, czy nie lepiej byłoby powiedzieć "przepraszam, nie mam teraz ochoty na rozmowę" lub "porozmawiamy jutro jeśli nie będzie to problem"? Myślę, że lepiej tylko z własnego doświadczenia wiem, że takie słowa nie przechodzą zbyt łatwo przez usta. W naturze ludzkiej siedzi mały diabełek i to on czyni, że wybieramy to "mniejsze zło". Szkoda, że to "mniejsze" staje się "większym" dla osoby, która chciałaby być słuchana. 

Może podejmijmy wyzwanie i nauczmy się słuchać?

Przypominam o ankiecie znajdującej się na prawym pasku :)